آغاز مرحله دوم بیداری از نوع آمریکایی لاتین
هادی اعلمی که با برنامه "رویداد" همراه بود با اشاره به ظهور و تهدید چپ های امریکای لاتین برای سیاست خارجی کاخ سفید اظهار کرد: دو سنت فکری فلسفی نیم کره گرایان و ضد نیم کره گرایان وجود دارد که از ابتدای تشکیل امریکا، وظایف خود را در این حوزه تعریف کرده اند.
به گفته وی نیم کره گرایان عمدتا شامل دموکرات ها می شوند که معتقدند باید با امریکای لاتین کنار آمد و در توسعه به آن ها کمک کرد.
خلاف این باور نیز در میان ضد نیم کره گرایان دیده می شود که به جمهوری خواهان مشهورند و اعتقادی به تساوی و برابری با امریکای لاتین نداشته و فرد شاخص آن ها نیز ترامپ بود که مرتب به مردم این منطقه توهین می کرد و این خطه را نا امنی می دانست.
اعلمی با بیان این مقدمه افزود: امریکا هنوز نتوانسته این دو سنت دیرین را حل و فصل کند و مردم امریکای لاتین شاهد مداخلات مکرر بوده اند که شامل جنگ مستقیم و کودتا و گاه خراب کاری های اقتصادی را در بر داشته است.
وی با بیان این که امریکای لاتین همواره سعی داشته از ایالات متحده استقلال سیاسی و اقتصادی داشته باشد، این رویه را منجر به مرحله اول و دوم چپ گرایی دانست که اگر برزیل هم به این رویه بپیوندد، 7 کشور چپ گرا، مخالف سیاست های فعلی امریکای شمالی خواهند بود.
این کشورها سعی دارند همکاری های جنوب جنوب را برقرار سازند که شامل حوزه اقتصادی و فرهنگی است و از دیگر سو سعی دارند در شورای امنیت کرسی هایی را به دست آورند و به گونه ای چپ گرایی بیشتری در برابر امریکا داشته باشند تا بخشی از سیاست های این کشور را خنثی سازند.
اعلمی معتقد است نگرش ضد نیم کره گرایی از قدرت بیشتری برخوردار بوده و تمایل ندارد مردم این منطقه را به رسمیت بشناسد.
وی ادامه داد: کشورهای این حوزه در بعد اقتصادی اکثرا محصولاتی تک بعدی دارند که منجر می شود از جریان توسعه اساسی عقب بمانند و امریکا نیز به این فضا عادت دارد و سخت می پذیرد که این کشورهای جنوبی دچار تحول شده و جریان توسعه را دنبال نمایند.
از این رو امریکا تلاش دارد این منطقه را عقب مانده جلوه دهد و از توسعه این خطه ممانعت کند ولی در حال حاضر کشورهای امریکای جنوبی بیدار شده و در حال درک موضوع توسعه هستند و سعی دارند در حوزه جنوب همکاری داشته و خود را از یک جانبه گرایی رها کنند.
خبرنگار : آزاده خواجهنصیری
وبلاگ به نوشته های من درباره ادبیات- سیاست منتشر شده در مطبوعات یا سیاست عمومی یا نوشته های شخصی اختصاص دارد.در برخی از موارد مقالات یا مطالب خوبی که به نظرم می آید با ذکر منبع و ماخذ/نویسنده یا مترجم یا سایت/می اورم.