کارشناس مسائل آمریکای لاتین در گفت‌وگو با «صبح نو» در خصوص تحولات اخیر در ونزوئلا اظهارکرد: «فکر می‌کنم ترامپ حلقه را تنگ‌تر کرده است، چون به کشور کلمبیا هم اشاره کرده و پترو را به‌عنوان سرکرده قاچاقچیان مواد مخدر نام برده است. به گمان من، موضوع انرژی می‌تواند نقطه مرکزی این ماجرا باشد، زیرا به یاد دارم صحبت‌هایی مطرح شده بود - به‌ویژه از سوی اریک ترامپ، پسر ترامپ - که می‌گفت وقتی ونزوئلا با آن‌همه منابع نفتی در «قلمرو ما» قرار دارد، چرا باید به کشورهای دیگر تکیه کنیم؟ به‌ نظر می‌رسد پشت پرده، گفت‌وگوهایی از این دست انجام شده است.»
از «ایالت پنجاه‌ویکم» تا حذف مادورو
وی افزود: «امروز نیز یکی از اعضای کنگره آمریکا (احتمالا از مجلس نمایندگان) گفته است که باید ونزوئلا را به‌عنوان ایالت پنجاه‌و‌یکم ایالات متحده در نظر بگیریم. حالا که ترامپ مستقیما از «مبارزه با قاچاقچیان مواد مخدر» سخن گفته، احتمال می‌دهم خود نیکلاس مادورو را نیز همان‌طور که پیش‌تر او را «قاچاقچی مواد مخدر» خوانده بود، هدف قرار دهند.»
کارشناس مسائل آمریکای لاتین تصریح کرد: «به ‌نظر من، سناریوهای مختلفی قابل تصور است که یکی از محتمل‌ترین آن‌ها می‌تواند حذف شخص مادورو باشد. اینکه فرماندهی جنوبی ایالات متحده در منطقه چگونه عمل کند، بستگی به تصمیم‌های نهایی دارد.»

کودتا، حمایت از ماچادو یا حذف فیزیکی
اعلمی‌فریمان یادآور شد: «به ‌نظر می‌رسد ماجرا به مرحله‌ای رسیده که آمریکا عملا قصد ورود مستقیم به بحران را دارد. معمولا در چنین تنش‌های امنیتی و نظامی، قدرت‌های بزرگ مجموعه‌ای از سناریوهای مختلف را در نظر می‌گیرند.»
وی خاطرنشان کرد: «ممکن است در داخل ارتش ونزوئلا زمینه‌هایی برای کودتا ایجاد شود، یا شاید آمریکا از خانم ماریا ماچادو حمایت کند و نیروهای داخلی با او هم‌پیمان شوند. احتمال دیگر این است که شخص مادورو یا اطرافیانش هدف قرار گیرند تا از نظر روانی و سیاسی تضعیف شوند.»
کارشناس مسائل آمریکای لاتین اظهارکرد: «می‌دانید که سازمان سیا اخیرا مجوز عملیات امنیتی محرمانه را از سوی دولت ترامپ دریافت کرده است. این نوع اقدامات معمولا از عملیات اطلاعاتی در داخل کشور هدف آغاز می‌شود. اگر بتوانند بدون هزینه سنگین به هدف برسند، همین مسیر را ادامه خواهند داد؛ اما اگر هزینه‌ها بالا برود، احتمالا در ارزیابی مجدد تصمیم می‌گیرند. به‌ نظر می‌رسد تمرکز اصلی‌شان بر حذف فرماندهان کلیدی است.»

اپوزیسیون دوپاره و خشمگین
اعلمی‌فریمان گفت: «اپوزیسیون سوسیالیستی ونزوئلا از سال ۱۹۹۸ تاکنون بارها تلاش کرده قدرت را به دست گیرد، اما در عمل وارد فازهای روانی و سیاسی پیچیده‌ای شده است که انسجامش را از میان برده. کشور در این سال‌ها عملا دوپاره شده است: حامیان چاوز و مادورو از یک‌سو و مخالفان آن‌ها از سوی دیگر.»
وی تصریح کرد: «حامیان دولت در انتخابات‌های مختلف، دست‌کم بر اساس صندوق‌های رأی، اکثریت را داشته‌اند، اما اپوزیسیون از عملکرد دولت چپ‌گرایان به‌ شدت خشمگین است و چون در انتخابات ریاست‌جمهوری، پارلمانی و شهرداری‌ها پیروز نشده، به حرکت‌های زیرزمینی و پنهانی روی آورده است.»
کارشناس مسائل آمریکای لاتین یادآور شد: «کودتای سال ۲۰۰۲ که موجب خروج موقت آقای چاوز از کاخ ریاست‌جمهوری شد، نمونه‌ای از همین اقدامات بود. پس از آن نیز کارشکنی‌ها و مذاکرات متعددی صورت گرفت که هیچ‌کدام به نتیجه نرسید. به ‌نظر می‌رسد اپوزیسیون اکنون به دلیل خشم و ناامیدی، کنترل خود را از دست داده و در تلاش است با هر وسیله‌ای به پیروزی برسد. اقدامات خانم ماچادو نیز احتمالا در همین راستاست.»

تجربه حکومت‌های دست‌نشانده
اعلمی‌فریمان ادامه داد: تجربه حکومت‌های دست‌نشانده در آمریکای جنوبی و دیگر نقاط جهان نشان می‌دهد که چنین رژیم‌هایی معمولا با اتکای به قدرت‌های خارجی بر سر کار می‌آیند، اما نه محبوبیت پایداری دارند و نه دوام سیاسی.»
وی اضافه کرد: «به ‌نظر می‌رسد خانم ماچادو می‌کوشد با پیشکش کردن منابع نفتی کشورش، حمایت ایالات متحده را جلب کند. بااین‌حال، کشورهای مهم منطقه مانند برزیل، اگرچه ممکن است مداخلات احتمالی آمریکا را محکوم کنند، اما معمولا نمی‌کوشند نظم داخلی ونزوئلا را بر هم زنند.
کارشناس مسائل آمریکای لاتین تأکید کرد: «در سال‌های اخیر، برخی از کشورهای منطقه ادعا کرده‌اند که در انتخابات ونزوئلا شائبه تقلب وجود دارد و دولت باید شفاف‌سازی کند، اما مادورو چنین نکرده است. اکنون اوضاع وارد فاز تنش نظامی شده است.»

ونزوئلا در آستانه تنش نظامی
اعلمی‌فریمان عنوان کرد: «ونزوئلا اعلام کرده که حدود پنج میلیون موشک ضد هوایی در اختیار دارد و مادورو نیز تلویحا پذیرفته که درگیری‌های نظامی در حال وقوع است. از سوی دیگر، آمریکا ظاهرا قصد دارد خانم ماچادو را به‌عنوان رئیس‌جمهور جدید معرفی کند.»
وی با بیان اینکه از نظر توان نظامی، ونزوئلا در برابر ایالات متحده بسیار ضعیف‌تر است، ادامه داد: «مادورو بیشتر بر مقاومت مدنی و نیروهای بولیواری (میلیشیا) تأکید می‌کند و گفته است بین یک تا پنج میلیون نیروی مردمی در اختیار دارد. بااین‌حال، ساختار قومی یا مذهبی منسجمی وجود ندارد که بتواند مانع پیشروی آمریکا شود. تجربه نشان داده است که در چنین کشورهایی، اگر فرماندهی مرکزی از هم بپاشد یا مراکز کلیدی (مثل کاخ میرافلورس در کاراکاس) تصرف شوند، فروپاشی سریع رخ می‌دهد.»
کارشناس مسائل آمریکای لاتین اضافه کرد: «در مجموع، توان دفاعی ونزوئلا محدود است. هرچند ممکن است چیدمان دفاعی کشور بر مبنای مقاومت طراحی شده باشد.»
اعلمی‌فریمان تصریح کرد: «میزان مقاومت ونزوئلا بستگی به آرایش دفاعی و میزان پشتیبانی داخلی از دولت مادورو دارد.»